[ad_1]

© CPU – Nathan Dobbelaere – Archieffoto: optreden Ancienne Belgique Club oktober 2018

Gisteren was het de slotdag van BRDCST en opende de Ancienne Belgique nog maar eens zijn deuren voor minder belichte genres en artiesten. Ook gisteren viel er weer heel wat te ontdekken en kon je je in donkere sferen onderdompelen. Van de iets gekendere landgenoten als Whispering Sons more than naar duistere klanken van Gentenaar Bolt Ruin en virtuozen als Yonatan Gat en Jason Sharp. Een topdag tot en met waarop we muzikaal andermaal tot in de puntjes werden verwend.

Openen rond het vroege avonduur bij warm lenteweer, je zou denken dat dat zou resulteren in een lege zaal. Toch wist Gentenaar Bolt Ruin al aardig wat volk in de box te lokken met zijn loeiharde elektronica die wel eens de soundtrack zou kunnen vormen voor een duistere serie à la Dark. De klanken botsten en kaatsten tegen ons lichaam en pakten ons bij ons nekvel zonder het nog los te laten. De akoestiek leende zich trouwens ideaal voor de zware bassen die Brecht Linden de zaal in stuurde en zorgde ervoor dat we in de sfeer gezogen werden.

Het optreden, waarin hij zijn eerste ep integraal bracht, werd voorzien van rustgevende beelden (bijvoorbeeld: ritje in de metro) die fel in het contrast stonden met het geluid dat uit de boksen vloeide. Ook more than de lichtshow willen we nog snel iets kwijt, want die was namelijk subliem. De felle lichten waren sfeerbepalend en maakten de half uur durende set nog meer beklijvend. Bolt Ruin bood ons een geweldige get started die onze volle aandacht opeiste nam en die ook volledig waard was. Meer van dat!

Ook op zondag geen gebrek aan speciale pareltjes uit het muzieklandschap, want ook Jason Sharp was van de partij. De Canadees staat bekend om zijn speciale circular-breathing techniek en mocht deze gisteren voor het eerst op Belgische bodem brengen. Tijdens het concert speelden niet alleen zijn speciale ademtechniek een essentiële rol, maar ook het ontstaan van een geluidslus (aka feedback). Vakmanschap en hoogste concentratie waren aan de orde voor Jason Sharp en zijn soundmeester Adam Basanta, een taak die de twee echter met gemak meesterden. De virtuoos wist overigens ook te bezweren door geregeld van zijn bassaxofoon gebruik te maken en heel wat lome geluiden eruit te toveren. Normaal gesproken moest het concert maar een kleine veertig minuten duren, maar ze maakten er toch nog een uur durende trip van. Een subliem optreden zonder meer.

Ook de misschien meest ondergewaardeerde gitaarvirtuoos van de wereld tekende gisteren present op de laatste dag van het BRDCST festival. De uit Israël afstammende Yonatan Gat speelde vroeger nog in een punkband, maar gaat nu al een aantal jaren op zoek naar een nieuwe vorm van rock-’n-roll waarbij hij verschillende culturen met elkaar wilt vermengen. Voor zijn optreden gisteren bracht hij The Eastern Medicine Singers met zich mee, bestaande uit twee Algonkonianen (één van de eerste volkeren van Amerika). De manier hoe Yonatan Gat punkrock, powpowdrum en psychedelica met elkaar weet te vermengen, is bewonderenswaardig en ook nog eens hoog interessant.

Yonatan Gat speelde gisteren met een double neck gitaar en haalde er de meest waanzinnige riffs uit die je je maar ook kunt inbeelden. Ook de manier waarop de drummer tekeer ging, was fascinerend evenals het spelplezier van de bassist. Nummers vanop Universalists hadden de bovenhand gedurende het optreden, maar natuurlijk werd er ook meermaals geïmproviseerd. Een gek, maar geniaal optreden dat ons nog lang zal bijblijven.

© CPU – Joost Van Hoey – Archieffoto: Whispering Sons op Pukkelpop 2018

Drie jaar geleden werd Whispering Sons in de Ancienne Belgique nog gekroond tot de winnaar van Humo’s Rock Rally, maar gisteren stonden ze terug in de grote zaal waar alles begon en dat als ultieme afsluiter van de BRDCST vierdaagse. Het vijftal heeft hun doorbraak ondertussen te pakken gekregen en spelen deze zomer op zo goed als elk groot festival in België en zelfs in het buitenland gaan ze niet onopgemerkt voorbij. Whispering Sons was trouwens één van de grote publiekstrekkers van deze editie en dat een volle zaal hen zat op te wachten, kwam dan ook als geen grote verrassing.

Dat Fenne Kuppens en co. als band gegroeid zijn de afgelopen die jaar was duidelijk te merken, want ze lieten een heel zelfbewuste indruk na. Het strakke optreden bestond ook gisteren weer uit een heleboel hoogtepunten zoals daar zijn het beklijvend gebrachte “Skin” of het snedige “Waste”. Ook “Fragments” en radiosingle “Hollow” kwamen reside heel sterk more than. Tijdens toegift “No Imagine” liep het toch even mis, maar dat maakte het optreden juist heel spontaan en tastbaar. Whispering Sons zijn klaar voor de festivalzomer en lieten weeral een denderende indruk na.

De afgelopen vier dagen bewees de AB met BRDCST nog maar eens dat diversiteit een troef is de gerust wat vaker uitgespeeld mag worden. De eclectische line up zorgde voor tal van hoogtepunten die bewezen dat de underground leeft en een podium verdient. De slotdag was dan ook de kers op de taart van de vlekkeloze vierde editie van wellicht één van de interessantste indoorfestivals van het land.



[ad_2]